Als ik aan de feestdagen terugdenk, zie ik mezelf weer staan op de oprit van mijn opa’s huis. Mijn zus, mijn neef en ik, met rode neuzen van de kou, turen gespannen de straat in. Zou Piet al komen? Terwijl de eerste sneeuwvlokken neerdwarrelen, roept mijn moeder ons naar binnen. Binnen ruikt het naar pepernoten en warme chocolademelk.

Ook zie ik de kersttrein bij mijn oma, die dapper zijn rondjes reed tussen de eetkamer en de woonkamer. Wij, een rij van giechelende nichtjes en neefjes, zongen kerstliedjes alsof de wereld ervan afhing, terwijl onze ouders en ooms en tantes genoten van een huisgemaakte brunch vol warmte, gezelligheid en verhalen. Zulke herinneringen draag ik nog altijd mee — ze zijn als kleine lichtjes die nooit doven.

En nu… nu gun ik zulke warme feestdagen aan onze pleegkinderen.
Onze pleegzoon is drie jaar oud, onze pleegdochter twee. Mijn neefjes zijn toevallig van precies dezelfde leeftijd, en tot mijn vreugde vinden ze elkaar geweldig. De magie van kerst herhaalt zich — nieuw, anders, maar met diezelfde gloed van samen zijn.

“Gaan we echt naar de neefjes met kerst? En komt oma dan ook?!”
Ik hoor de gedachten pruttelen in het hoofdje van onze pleegzoon terwijl we de boom optuigen. En dan komt meteen de volgende twijfel: “Maar mag ik dan ook bij mama zijn?”
Zijn omgangsmoment is altijd op donderdag — en dit jaar, toevallig, valt dat precies op eerste kerstdag.

Kerst als pleegouder is soms een puzzel van liefde.
Je wilt het voor iedereen goed doen — voor het kind, voor de ouders, voor je eigen familie. Mijn familie woont drie uur rijden verderop, dus even op en neer zit er niet in. Maar ook daar verlangen ze naar samen zijn.

Toch is er altijd dat stemmetje dat fluistert. Dat twijfelt.
Moeten we het contactmoment door laten gaan? Want ook zij verdient mooie herinneringen aan haar kind, juist op een dag als deze.

Soms voelt het als balanceren op een koord tussen geven en gunnen, tussen beschermen en delen. Maar misschien ís dat wel de ware betekenis van kerst: ruimte maken — in je huis, in je hart, in het verhaal van een kind dat twee werelden kent.

En als ik dan ’s avonds de lichtjes in de boom zie weerspiegelen in hun ogen, weet ik: dit is wat telt. Liefde, in alle vormen waarin ze mag bestaan.